Volgens mij moet iedere coach de grenzen tussen coaching en psychotherapie onderzocht hebben. Ik zet een aantal overeenkomsten en verschillen kort op een rij.

Coaching en therapie zijn weliswaar ongelijke grootheden, maar er zijn overeenkomsten al is het maar bij sommige trajecten in de eerste (rouwverwerkende) fase na ontslag. Positief geformuleerd, lijken therapie, coaching (en religie ook, als het goed is) op elkaar in de zin dat mensen bij alle drie een vorm van verbondenheid en hoop ervaren, een nieuw perspectief (Van Saane, 2004). Op de drie terreinen wordt gewerkt vanuit een visie op wat goed (in de zin van gezond of in religieus perspectief) is voor de mens. In coaching zal veelal onder gezond zelfsturend worden verstaan. De setting van individuele gesprekken, waarbij de persoonlijkheid van de cliënt aan de orde komt, vertoont natuurlijk ook gelijkenis. En last but not least, er zijn nogal wat coaches die een voorliefde hebben voor een therapeutische werkwijze, al dan niet gehinderd door de benodigde kennis.

Er zijn echter ook aanzienlijke verschillen tussen coaching en therapie.
Het hoort in coaching vooral over de toekomst te gaan. Het doel is niet het herstellen of onthullen van het verleden maar het ontdekken van de mogelijkheden in de toekomst (Williams, 2003), waarbij het verleden als een deel van de context wordt beschouwd en kort aan de orde komt.
Het groeiproces bij coaching is door de bank genomen dan ook vaak snel en plezierig in plaats van traag en pijnlijk. Therapeuten schuiven wat dat betreft tegenwoordig meer op in de richting van coaching. Meer en meer richt men zich op korte trajecten en opportunity development (Beck, 2003).
Bij outplacement en loopbaanoriëntatie is er voorts veelal sprake van een concreet doel: een baan, een nieuwe loopbaanrichting of een eigen bedrijf bijvoorbeeld. Het risico dat het traject zich toch gaat richten op psychische gezondmaking wordt daardoor ingeperkt. Bij signalen van psychische problematiek kan en moet worden doorverwezen en blijft het proces, eventueel na een time-out, op het concrete doel gericht. Bij coachingstrajecten van overspannen cliënten wordt regelmatig parallel een psychotherapeutisch traject gevolgd. In die gevallen zou de coach zich er van moeten vergewissen, middels de coachee of contact met de therapeut, dat hij de grens met therapie niet overschrijdt of het therapeutisch proces frustreert.
©Friso Boogerd


Bronnen:
Beck, James R. (2003). Self and Soul: Exploring the Boundary between Psychotherapy and Spiritual Formation. Journal of Psychology and Theology, Vol. 31, 24-36.
Saane, J. W. van (2004). Bricolage en geloofsconsitentie: Hoeveel kan een mens verdragen? Psyche en geloof, 3, 84-90.
Williams, P. (2003). The potential perils of personal issues in coaching. The continuing debate: Therapy or coaching? What every coach must know! International Journal of Coaching in Organisations, 2(2), 21–30.